Σε αυτή λοιπόν τη Μέκκα της μόδας, στα 23 της μόλις χρόνια, βρέθηκε ένα δικό μας κορίτσι και κατάφερε έτσι να πραγματοποιήσει το όνειρό της. Να εργαστεί στην βρετανική Vogue. «Ήταν το όνειρο μου και δούλεψα σκληρά για να το πετύχω», δηλώνει και κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι ανέφικτο αρκεί να το πιστέψεις και να το κυνηγήσεις με όλες σου τις δυνάμεις. «Μεγάλωσα στο Ναύπλιο και στην Κέρκυρα, όμως πάντα ονειρευόμουν έξω από τα κουτάκια της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι με πολύ μεράκι και σκληρή δουλειά κατάφερα να φτάσω στα γραφεία της Βρετανικής Vogue, όπου και εργάζομαι από το 2018».

Αν αναρωτιέστε πως η Θάλεια τα κατάφερε όλα αυτά σας διαβεβαιώνω πως όλα έγιναν βήμα – βήμα και με προσήλωση στο στόχο της. Αρχικά χρειάστηκε να επενδύσει στα αγγλικά της, έπειτα ξεκίνησε αρχικά την εκπαίδευσή της στην Pansik. Συνέχισε τις σπουδές της στο University of the Arts London και πιο συγκεκριμένα στο London College of Fashion, όπου μεταξύ άλλων έκανε placement term στο Elle. Όταν το βιογραφικό της έφτασε στα γραφεία της British Vogue, της ζήτησαν να κάνει εκεί την πρακτική της. Αφού δούλεψε πολύ σκληρά για ένα μήνα, το team της βρετανικής Vogue της πρότεινε να εργαστεί εκεί σε μόνιμη βάση και σήμερα η Θάλεια κατέχει τη θέση της Retail and Special Events Editor. Ο ρόλος της έχει να κάνει με τις σχέσεις του περιοδικού με τα brands, όλα τα events και η επικοινωνία με τους οίκους για special projects και partnerships που έχει το περιοδικό, ενώ ταυτόχρονα συντάσσει μηνιαίες σελίδες στην έντυπη έκδοση.

Μία μέρα της Θάλειας Μεταλληνού στη βρετανική Vogue

Πως είναι να δουλεύεις για ένα από τα πιο iconic περιοδικά μόδας στον κόσμο;

Απαιτητικό, δημιουργικό και συνεχώς μεταβαλλόμενο!

Τι αγαπάς περισσότερο στη δουλειά σου;

Μου αρέσει πολύ που μέσα από την καθημερινότητά μου έχω την ευκαιρία να γνωρίζω καινούργια άτομα καθώς και να επικοινωνώ με καλλιτεχνικούς ανθρώπους που με εμπνέουν και με γεμίζουν ιδέες και τροφή για σκέψη.

Ποια είναι η καθημερινότητα ενός κοριτσιού που δουλεύει στον χώρο της μόδας;

Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι η δουλειά στον χώρο της μόδας είναι μόνο λαμπερή, γεμάτη πάρτι και διάσημες προσωπικότητες. Είναι και αυτό ένα κομμάτι, αλλά η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα είναι απαιτητική, γεμάτη συναντήσεις με πελάτες, παρουσιάσεις νέων ιδεών και συνεχείς επιλύσεις προβλημάτων.

Αλήθεια, όταν πέφτουν τα φώτα στον χώρο σας, ποιες οι δυσκολίες που καλείται κανείς να αντιμετωπίσει;

Τα φώτα στη μόδα δεν πέφτουν και η δημιουργία δεν σταματάει ποτέ. Έτσι οι ρυθμοί και η εργασία μπορεί να είναι απαιτητική και χρειάζεται προγραμματισμό, συνέπεια, για να είναι όλα τέλεια και να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Οι δυσκολίες αλλά και οι προσωπικότητες της διεθνούς μόδας

Εσύ; Συνάντησες δυσκολίες για να φτάσεις εδώ που είσαι σήμερα και αν ναι, ποιες ήταν αυτές;

Αρκετές, αλλά οι περισσότερες δυσκολίες είχαν να κάνουν κυρίως με τον εαυτό μου. Είναι αυτές οι στιγμές που πρέπει να μάθεις πώς να βάζεις όρια, και πώς να μένεις πιστή στα πιστεύω σου και στην προσωπικότητά σου σ’ ένα επαγγελματικό περιβάλλον.

Ποια άτομα παγκοσμίου βεληνεκούς έχεις γνωρίσει μέσω της δουλειάς σου και λάτρεψες;

Είναι δύσκολη η απάντηση γιατί έχω πολλά άτομα που θα ήθελα να αναφέρω, αλλά νομίζω η Venetia Scott θα είναι πάντα στην κορυφή της λίστας μου. Ένα άτομο που θαύμαζα τόσο πολύ από μικρή ηλικία και όταν γνώρισα και δούλεψα μαζί της με έκανε να την θαυμάζω ακόμα περισσότερο.

Αντίστοιχα, υπήρξαν ποτέ άνθρωποι με κάπως πιο δύστροπες συμπεριφορές;

Τις περισσότερες φορές, αν και νομίζω ότι είναι φυσιολογικό σε κάθε κλάδο – ίσως στο δικό μας είναι λίγο πιο συχνό φαινόμενο.

Λένε πως ο χώρος της μόδας είναι αρκετά ανταγωνιστικός και ενίοτε δύσκολος για να τον διαχειριστείς ψυχολογικά. Ισχύει;

Σίγουρα!

Χρειάζεται να δουλέψεις ουσιαστικά με τον εαυτό σου για να μπορέσεις να διαχειριστείς τους γρήγορους ρυθμούς εργασίας, τον ανταγωνισμό και τις διαφορετικές προσωπικότητες που έχεις να αντιμετωπίσεις καθημερινά. Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, να μπορείς να επικοινωνήσεις με όλους, ακόμα κι αν δεν συμφωνείς μαζί τους.

Έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις φιλίες ζωή στο διάστημα που εργάζεσαι εκεί;

Ναι, έχω γνωρίσει μερικούς από τους καλύτερους φίλους μου στον χώρο της μόδας και είμαι πολύ ευγνώμων που τους έχω στη ζωή μου.

Το μέλλον, η ζωή στο Λονδίνο και η Ελλάδα

Πως θα ήθελες να δεις τον εαυτό σου να εξελίσσεται επαγγελματικά μέσα στα επόμενα χρόνια;

Πάντα βρίσκω αυτή την ερώτηση δύσκολη, καθώς δε νομίζω, και ταυτόχρονα ελπίζω, πως ποτέ δε θα βρω αυτό ακριβώς που θέλω να κάνω. Μου αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα, να μαθαίνω νέα και να προκαλώ τον εαυτό μου – να βγαίνω έξω από τη ζώνη άνεσής μου και να είμαι ανοιχτή σε ό,τι μου φέρει η ζωή. Δε νομίζω ότι υπάρχει τελικός στόχος, πιθανώς μόνο ευτυχία με άτομα που αγαπάς γύρω σου.

Πως γεμίζεις τον ελεύθερό σου χρόνο στο Λονδίνο;

Είμαι χαρούμενη που κατάφερα να δημιουργήσω έναν ισχυρό διαχωρισμό μεταξύ εργασίας και προσωπικού χρόνου. Λατρεύω τον κινηματογράφο, οπότε θα έλεγα ότι ο περισσότερος ελεύθερος μου χρόνος είναι μπροστά από μία οθόνη, μικρή του σπιτιού ή μεγάλη του σινεμά. Αλλιώς δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να φορτίσεις τις μπαταρίες σου από απλό ποιοτικό χρόνο με τους αγαπημένους σου φίλους.

Υπάρχει κάτι που να σου έχει λείψει από την Ελλάδα;

Τα πάντα. Και όταν λέω τα πάντα, το εννοώ.

Συνέντευξη από τη Λιάνα Μπουκουβάλα

Πηγή: sugarfreepress

Τι είναι το Color Blocking

Ως color blocking ονομάζουμε την τεχνική του συνδυασμού ενός συνόλου διαφορετικών χρωμάτων κι αποχρώσεων. Ουσιαστικά επιλέγεις χρώματα, που θεωρούνται ως αντίθετα στον τροχό χρωμάτων και τα συνδυάζεις με στόχο τη δημιουργία ενός ενδιαφέροντος αποτελέσματος με συμπληρωματικούς χρωματικούς συνδυασμούς. Επομένως μιλάμε για μία διαδικασία, που προϋποθέτει φαντασία, γνώση των χρωμάτων, έμπνευση κι υψηλή αντίληψη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα color blocking αποτελούν το κόκκινο χρώμα με το μπλε ρουά και τις αποχρώσεις του ή το μπλε με το κίτρινο (χρώματα που αξιοποιούσε κι ο Piet Mondrian στα έργα του).

Piet Mondrian: Το «Who is who» ενός εμβληματικού καλλιτέχνη

• Γεννήθηκε το 1872 στην Ολλανδία.
• Έζησε στην Ολλανδία, τη Γαλλία και την Αμερική.
• Το πραγματικό όνομά του ήταν Piet Cornelis Mondiaan (με δύο «a»), το οποίο άλλαξε σε Piet Mondrian όταν το 1906 πήγε στο Παρίσι προκειμένου να δείξει πόσο δεκτικός ήταν στην παριζιάνικη avant- garde νοοτροπία.
• Ήταν το δεύτερο από τα συνολικά πέντε παιδιά της οικογένειάς του κι από μικρός είχε την παρότρυνση για να ασχοληθεί με τη μουσική και τη ζωγραφική.
• Ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης ζωγράφος και του έκανε μαθήματα ζωγραφικής, ενώ ο θείος του ήταν ο καταξιωμένος Δανός ζωγράφος Fritz Mondriaan.
• Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Άμστερνταμ κι εργάστηκε ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
• Ο Piet Mondrian ήταν ένας από τους ιδρυτές του κινήματος De Stijl (1917), δηλαδή «The Style»που χαρακτηρίζονταν από μοντέρνα στοιχεία κι απαρτίζονταν από καλλιτέχνες κι αρχιτέκτονες. Η θεμελιώδης ιδέα του κινήματος του Νεοπλαστικισμού- όπως είναι ευρέως γνωστό- ήταν η καθαρή αφαίρεση μέσα από τη μείωση της μορφής και του χρώματος. Οι καλλιτέχνες μείωσαν λοιπόν τα εικαστικά έργα σε κάθετες κι οριζόντιες γραμμές, χρησιμοποιώντας μόνο μαύρο, λευκό και κάποια βασικά χρώματα.
• Προσωπικά ήταν ελεύθερος σε όλη τη ζωή του, με λίγα κοσμικά υπάρχοντα.
• Απεβίωσε το 1944, σε ηλικία 71 ετών, μετά από μάχη που έδωσε με την πνευμονία. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο Μανχάταν, με σχεδόν 200 άτομα μεταξύ των οποίων ήταν και σημαντικοί καλλιτέχνες όπως οι Marcel Duchamp, Marc Chagall, Fernand Leger, Robert Motherwell.

Η έμπνευση πριν το Color Blocking & οι αναφορές στην pop κουλτούρα και τη μόδα

Κι όπως οι περισσότεροι από εμάς αλλιώς ξεκινάμε και κάπου αλλού οδηγούμαστε στην πορεία, έτσι κι ο ζωγράφος Piet Mondrian δεν ξεκίνησε από την αφηρημένη τέχνη. Όταν δίδασκε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ζωγράφιζε στον ελεύθερο χρόνο του έργα κυρίως ποιμαντικού χαρακτήρα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’20 συνέχισε με σκηνές εξοχή του τοπικού περιβάλλοντος, με μία ιδιαίτερη προσκόλληση σε τοπία ιμπρεσιονιστικού και νατουραλιστικού στιλ. Ο Piet Mondrian πειραματίστηκε πολύ, τόσο σε χρώματα όσο και σε σχήματα και μορφές, μέχρι να γίνει ένας καλλιτέχνης φαινόμενο κι ένας αξέχαστος θεωρητικός της τέχνης. Τα έργα του ωρίμαζαν με τα χρόνια κι εκείνος επέλεξε να ακολουθήσει την αφηρημένη τέχνη. Σήμερα πολλοί ιστορικοί τέχνης συνδέουν τον Mondrian με τον μοντερνισμό και τις πραγματικές αρχές του συγκεκριμένου κινήματος. Επηρεάστηκε κι εκπροσώπησε πολλά στιλ όπως είναι ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός κι ο Μινιμαλισμός, αλλά κι επηρέασε τις μορφές τέχνης όπως είναι το design, η αρχιτεκτονική, το σχέδιο επίπλων και φυσικά η μόδα. Οι θεωρίες και το έργο του επηρέασαν πολλούς μεταγενέστερους καλλιτέχνες και βοήθησαν στην τροποποίηση των παραδοσιακών προτύπων του κόσμου της τέχνης.

Piet Mondrian & Color Blocking στη μόδα και κάθε μορφή τέχνης

Η artistic σκέψη του λοιπόν, αποτυπώθηκε στην pop κουλτούρα και τη μόδα μέσα στα χρόνια, παραμένοντας διαχρονική έως σήμερα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν:

• Η σειρά από τσάντες και βαλίτσες του οίκου Hermès, εμπνευσμένη από τα αφηρημένα έργα του Mondrian

• Η κολεξιόν «Mondrian color-blocking day-dress» του οίκου Yves Saint Laurent’s

• Η make-up σειρά της L’Oréal

• Τα Nike’s «Dunk Low SB» sneakers, εμπνευσμένα από τον νεοπλαστικισμό
• Το εξώφυλλο άλμπουμ των White Stripes De Stijl 

• Ο χαρακτήρας «Data» στη σειρά Star Trek: The Next Generation has a replica of Tableau I (1921) in his residence

Η αναζήτησή του Piet Mondrian για αρμονία κι ισορροπία μέσω της ζωγραφικής έφερε μία εντελώς νέα πνοή στο τι πραγματικά πρεσβεύει η τέχνη, ξεπερνώντας τις απλές αισθητικές εκτιμήσεις. Το color blocking γεννήθηκε από έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, με υψηλή αντίληψη των χρωμάτων και των λιτών γραμμών.

Χριστιάνα, μέχρι τώρα έχουμε συνηθίσει στα χειροποίητα ρούχα κι αντικείμενα αλλά ως όρος τα «χειροποίητα υφάσματα» δε μας είναι πολύ οικείος ακόμη στην Ελλάδα. Εξήγησέ μας λίγο τι σημαίνει χειροποίητο ύφασμα.

Δε μας είναι οικείο, γιατί δεν υπάρχει κάποια σχολή να το σπουδάσεις. Εγώ σπούδασα στην Αγγλία σχεδιασμό υφασμάτων, όπου δοκιμάσαμε τέσσερις διαφορετικές ειδικότητες, πλέξιμο σε μηχανή, ύφανση σε αργαλειό, κέντημα στο χέρι και με μηχανή και το printing, δηλαδή μεταξοτυπία και βαφές. Η τελευταία λοιπόν ειδικότητα είναι η δική μου. Χρησιμοποιώ μόνο οργανικά υφάσματα, βαμβάκι, μετάξι, μαλλί και λινό, τα οποία προσπαθώ να προμηθεύομαι από την Ελλάδα. Τα υφάσματα έρχονται σ’ εμένα λευκά κι εγώ τα βάφω με φυτικές βαφές. Ακολουθεί η διαδικασία του πατρόν και το ράψιμο. Επίσης έχω κι έναν χειροκίνητο αργαλειό, ο οποίος μοιάζει με τον παλιό όπως τον έχουμε στο μυαλό μας, αλλά με πιο σύγχρονα εξαρτήματα. Αξίζει να σημειώσω εδώ ότι τον αργαλειό μου έχουν φτιάξει δύο αδέρφια, οι Icaros Looms, που κατασκευάζουν σύγχρονους αργαλειούς βασισμένους σε παραδοσιακούς.

Τα χρώματα έχουν τις ρίζες τους έτσι κι αλλιώς στη φύση. Τι άλλαξε μέσα στα χρόνια και δεν παράγονται φυσικά τα υφάσματα, όπως το κάνεις εσύ;

Όλα τα υφάσματα βάφονταν με φυτικές βαφές μέχρι τα τέλη του 19^ου αιώνα, που άρχισαν να εμφανίζονται οι συνθετικές βαφές κι ουσιαστικά κάνουν τη διαδικασία πολύ πιο γρήγορη. Με τη βιομηχανική επανάσταση άρχισαν όλα να γίνονται πιο γρήγορα κι οι συνθετικές βαφές ήταν πολύ πιο οικονομικές. Για παράδειγμα παλαιότερα χρησιμοποιούσαν χρώματα ανάλογα με την εποχή. Δε μπορούσες να διαλέξεις ό,τι χρώμα ήθελες, παρά μόνο αυτό που μπορούσε να δώσει η συγκεκριμένη εποχή του χρόνου. Τώρα με τις συνθετικές βαφές μπορείς να έχεις ό,τι χρώμα επιθυμείς, όποτε το επιλέξεις.

Γιατί τώρα υπάρχει η ανάγκη να φτιάξουμε μόνοι μας χρώματα κι υφάσματα, όπως παλιά;

Η βιομηχανία της μόδας είναι ο δεύτερος κλάδος μετά τη γεωργία που καταστρέφει τον πλανήτη με τα χημικά, με τα απόβλητα, την υπερβολική χρήση νερού και ρεύματος. Για παράδειγμα με τις χημικές βαφές στις χώρες της Ασίας μολύνονται όλα τα ποτάμια και ο κόσμος δεν έχει νερό. Σε αυτό το πρόβλημα έχει προστεθεί κι εκείνο των εργατικών, γιατί το fast fashion έχει γίνει κάτι πολύ μεγάλο ειδικά σε Ινδία, Πακιστάν και Μπαγκλαντές.

Ας μην ξεχάσουμε το δυστύχημα του 2013 που έγινε στο Μπαγκλαντές, παρά τις προειδοποιήσεις, στο οποίο σκοτώθηκε πολύς κόσμος για λογαριασμό μεγάλης αλυσίδας fast fashion. Από τότε ξεκίνησε το fashion revolution, που υποστηρίζει πολύ τη βιωσιμότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των ζώων. Ακόμη έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε περισσότερα και πλέον γνωρίζουμε πως οι φυτικές βαφές δε βλάπτουν ούτε τον καταναλωτή ούτε τον σχεδιαστή, ο οποίος τις πιάνει με τα χέρια του. Να πούμε πως επειδή οι φυτικές βαφές δρουν μόνο σε οργανικά υφάσματα κι όχι συνθετικά, συμβάλλουν στην καλή υγεία της επιδερμίδας. Τέλος μπορούμε να πετάξουμε τη φυτική βαφή στον κήπο, η οποία λειτουργεί κι ως λίπασμα.

Ο ένας πυλώνας σου για δημιουργία είναι η βιωσιμότητα. Σε τι άλλο δίνεις βάση;

Μου αρέσει πολύ η μοναδικότητα. Από παιδί ακόμη ήθελα τα ρούχα που φοράω να είναι μοναδικά και να μην τα φοράει κάποιος άλλος. Όσα φτιάχνουμε λοιπόν στο εργαστήριό μου είναι πράγματι μοναδικά, αφού δε μπορεί λόγω της διαδικασίας βαφής των υφασμάτων να βγει δεύτερο πανομοιότυπο κομμάτι. Γι’ αυτό βλέπω τα χειροποίητα υφάσματα και τις δημιουργίες μας ως μικρά κομμάτια τέχνης.

Τι βρίσκει ο καταναλωτής σ εσένα;

Scrunchies, κορδέλες για τα μαλλιά, τσάντες, μαξιλαροθήκες ύπνου, μάσκες ύπνου και με λεβάντα, είδη σπιτιού όπως runners, γυναικεία ρούχα (τα οποία είναι κυρίως καλοκαιρινά). Δε βγάζουμε κολεξιόν στα ρούχα, αλλά διαχρονικά πατρόν σε μετάξι και λινό βαμβάκι, τα οποία μπορούν να φορεθούν από όλες τις ηλικίες. Θέλω ο λόγος, που αγοράζεις να είναι κυρίως το ύφασμα κι όχι π.χ. το σχέδιο. Παράλληλα έχουμε και το Made to Order, ώστε να μπορεί κάποιος να ράψει ένα ρούχο ή ακόμη και το νυφικό του. Έτσι ο καταναλωτής μπαίνει στη διαδικασία σχεδιασμού και μετά έχουμε όλοι μία ωραία σχέση μεταξύ μας. Κάθε κομμάτι αποτελεί και μία ξεχωριστή ιστορία.

Γιατί διάλεξες τον δύσκολο δρόμο αφού φαντάζομαι πως καθετί που φτιάχνεις, απαιτεί αρκετές ώρες εργασίας;

Όταν ήμουν στην Αγγλία, μεταξύ τρίτου και τέταρτου έτους σπουδών, έκανα την πρακτική μου σ ένα top στούντιο ζωγραφίζοντας όλη μέρα. Οι σχεδιαστές έπαιρναν τις ζωγραφιές μας- ήμασταν 6 κοπέλες- τις σκάναραν, άλλαζαν λίγο τα χρώματα και τις έστελναν στην Κίνα. Μετά από δύο με τρεις εβδομάδες έρχονταν σε Α3 και τις πήγαιναν για πώληση σε εταιρείες fast fashion. Κάθε μέρα, για 3 μήνες γινόταν αυτή η διαδικασία χωρίς concept ή trend research. Χρησιμοποιούσαν τη δουλειά μας, την οποία δε μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ούτε στο portfolio μας. Από τα δικά μου σχέδια, τους άρεσαν πολύ τα λουλούδια μου. Την ίδια χρονιά λοιπόν πήγα για δύο εβδομάδες στην Ινδονησία για μαθήματα φυτικών βαφών κι έκανα τη σύγκριση. Επέστρεψα για την πτυχιακή εργασία, μού πρότειναν δουλειά στο στούντιο όπου έκανα την πρακτική μου και χωρίς να χαρώ ιδιαίτερα, είπα ναι αλλά θα ξεκινήσω από Ιανουάριο κι όχι από Σεπτέμβρη. Έτσι στο μεσοδιάστημα πήγα ξανά στην Ασία, σ’ επτά χώρες αυτή τη φορά, για να παρακολουθήσω μαθήματα φυτικών βαφών. Είχα σκεφτεί να μάθω, για να κάνω γι’ αρχή κάτι παράλληλα- τα απογεύματα- με τη δουλειά σαν χόμπι. Εκεί όμως είδα πάρα πολλά στούντιο, που ήταν πολύ μικρά, κυρίως με γυναίκες που αναλάμβαναν όλη την παραγωγή. Πέρασα πολύ χρόνο σε κάθε σεμινάριο, περίπου 1 εβδομάδα, δέθηκα με τους ανθρώπους, μού άρεσε η ζωή τους και κάπως έτσι αποφάσισα ότι δε θέλω να γυρίσω στο Λονδίνο αλλά να έχω ένα τέτοιο στούντιο στην Αθήνα.

Γύρισα το 2019, ξεκίνησα αρχικά μόνη μου σε συνεργασία με αρχιτέκτονες για διάφορες βίλες και τον πρώτο χρόνο έκανα μόνο αυτό. Μετά με ανακάλυψε το Μουσείο Μπενάκη, που μου έκανε την πρώτη μεγάλη παραγγελία μου και χρειάστηκα μία βοηθό. Τώρα, 4,5 χρόνια μετά, έχουμε έναν υπέροχο μεγάλο χώρο με αργαλειούς και ραπτομηχανές, με showroom και δύο υπαλλήλους, τη Βιολέτα και τη Ματίλντα, έχοντας αρχίσει να φτιάχνω αυτό που έχω στο μυαλό μου.

Τι σου έχει μείνει ως διδαχή από το ερευνητικό ταξίδι σου στη Νοτιοανατολική Ασία;

Το πιο φιλικό οικογενειακό περιβάλλον! Το είδα και είπα «Αυτό θέλω να κάνω!». Εννοείται πως έχουμε μέρες άγχους ή πίεσης, αλλά γενικά υπάρχει μία ηρεμία κι αυτό συμβαίνει λόγω των διαδικασιών. Για παράδειγμα τον Οκτώβριο πήγαμε οι τρεις κοπέλες μαζί με τον σκύλο, μαζέψαμε φυτά για τρεις ημέρες, γυρίσαμε κι αφιερώσαμε μία ολόκληρη μέρα για να τα αποθηκεύσουμε ώστε να έχουμε για όλο τον χρόνο. Απλά πραγματάκια, που κάπως σε γειώνουν. Θέλω ο κόσμος να αισθανθεί αυτή τη διαδικασία και γι’ αυτό κάνω workshops. Προσωπικά έμαθα πολλά περισσότερα 4 μήνες στην Ασία από 4 χρόνια στη σχολή, ειδικά σε ό, τι αφορά στην τεχνική. Σκέψου ότι εκεί δε μιλούσαν αγγλικά κι όσα μου έδειχναν ήταν με παντομίμα. Αργαλειό έμαθα με το να μου κουνούν τα χέρια και βάζοντας τα χέρια μου πάνω στα δικά τους.

Μίλησέ μας για τα σεμινάριά σου.

Στην Ελλάδα έχουμε τρομερή παράδοση για φυτικές βαφές και δυστυχώς δεν υπάρχει ούτε ένα βιβλίο γι’ αυτές. Όταν γύρισα, άρχισα να ψάχνω, επισκέφθηκα λαογραφικά μουσεία, ξεκίνησα πεζοπορία στα βουνά για να μαζεύω λουλούδια και να μάθω τι κρατάει και τι όχι. Ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί ζωντανό όλο αυτό είναι η γνώση μέσα από τα σεμινάρια και το να γίνεις πιο δημιουργικός.

Στα worskhops έρχονται άτομα κάθε ηλικίας, από παιδιά μέχρι ηλικιωμένους, ακόμη και τουρίστες που μένουν στην Ελλάδα για μία εβδομάδα αλλά θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Σημαντικό είναι επίσης, ότι το κοινό βλέπει έτσι τη διαδικασία που απαιτείται για την παραγωγή και κατανοεί το γιατί μπορεί οι τιμές μας να είναι πιο υψηλές από την υπόλοιπη αγορά.

Η σύνδεση του σύγχρονου με τις παραδόσεις μας, ποια υπεραξία προσφέρει;

Νομίζω πως πρέπει να παίρνεις όλες τις γνώσεις και να κάνεις κάτι δικό σου, κάτι καινούργιο γιατί έτσι κι αλλιώς δε θα το κάνεις τόσο καλά όσο το έκαναν τότε.

Μου αρέσει να μαθαίνω, αλλά θέλω να κάνω κάτι καινούργιο.

Η δουλειά σου έχει συνδεθεί με εκθέσεις και μουσεία. Μίλησέ μας λίγο γι’ αυτές τις συνεργασίες και πως έγινε η επαφή.

Η επαφή έγινε καθαρά μέσω Instagram, αφού από εκεί με ανακάλυψε η γυναίκα που διαλέγει όλα τα προϊόντα καλλιτεχνών για τα πωλητήρια του Μουσείου Μπενάκη. Μου ζήτησε αρχικά να ετοιμάσω κορδέλες μαλλιών και scrunchies (το 2020) κι από τότε κάθε τρεις μήνες κάνουμε κάτι διαφορετικό συνήθως συνδεδεμένο με κάποια έκθεση του Μουσείου. Μία πολύ σημαντική παραγγελία ήταν αυτή που αφορούσε στα 200 χρόνια από το 1821, για την οποία μάς έδωσαν έμπνευση από εικόνες, πίνακες, παλιά υφαντά και φτιάξαμε κάποια μαξιλάρια.

Με τα εργαλεία που έχουμε από τη φύση στα χέρια μας και με τα χέρια μας, μπορούμε τελικά να κάνουμε τα πάντα;

Γίνεται αλλά δεν ξέρω πόσο ρεαλιστικό είναι και κυρίως γιατί ο κόσμος προτιμάει την ποσότητα από την ποιότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα παιδιά. Κατά τη διάρκεια σεμιναρίων μου σε παιδικούς σταθμούς και δημοτικά σχολεία, κάνω συχνά την ερώτηση «Θα ήθελες να έχεις τρία φορέματα ή ένα, το οποίο θα είναι το πιο τέλειο φόρεμα στον κόσμο;».

Εσύ θα έλεγες πως κάνεις περισσότερο μόδα ή τέχνη;

Δεν πιστεύω ότι κάνω μόδα γιατί δεν ράβω και δεν κάνω πατρόν. Θα έλεγα πως είμαι δημιουργός, κάνω craftership, είμαι crafter/ maker.

Photo Credits: Μαρία Δελάκου και  Ιωάννα Μορφινού 

Πως μπορεί αλήθεια κάποιος να μπει από το fast fashion στο sustainable fashion;

Πρόκειται για μία συνειδητή στάση, που κάθε άτομο αποφασίζει να έχει. Σίγουρα δεν υπάρχει λόγος να δαιμονοποιούμε το fast fashion. Καλό θα ήταν όμως όσο μπορούμε να ελέγχουμε τις αγορές μας, καθότι ειδικά σε μια εποχή τόσο έντονης μαζικής παραγωγής το αποτύπωμα που αφήνει η βιομηχανία αλλά και το αγοραστικό κοινό έχει άμεσο αντίκτυπο τόσο στο περιβάλλον όσο και στη μελλοντική πορεία της μόδας. Η ιδεολογία του sustainability είναι μεγάλης σημασίας εάν αναλογιστούμε την κλιματική αλλαγή.

Πότε ήρθε η βιώσιμη μόδα στη δική σας ζωή;

Η ergon Mykonos από τη γέννηση της το 2015 είχε ως βασική αρχή την ηθική στη μόδα σε όλα τα επίπεδα είτε αυτό πρόκειται για την αυστηρή  zero waste πολιτική μας είτε για το υγιές εργασιακό περιβάλλον. Ήταν προαπαιτούμενο για τη δημιουργία και την εξέλιξη του brand όπως το γνωρίζουμε σήμερα.

Η βιώσιμη μόδα είναι προσιτή σε όλους, όπως συμβαίνει με το fast fashion;

Θεωρώ πως είναι, απλά το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι το κατά πόσο επιλέγουμε την ποσότητα ή την ποιότητα. Αναπόδραστα, ένα brand το οποίο σέβεται το εργατικό του δυναμικό και δεν έχει τη δυνατότητα ή και την επιθυμία να παράξει μαζικά, θα έχει υψηλότερη τιμή από ένα άλλο που παράγει σε μεγάλες ποσότητες σε συνθήκες που συχνά είναι απάνθρωπες, όπως έχουμε δει εικόνες από τα εργαστήρια τεράστιων fast fashion εταιρειών.

Ας γνωρίσουμε λίγο καλύτερα του τι σημαίνει βιώσιμη μόδα. Είναι η αγάπη κι ο σεβασμός που μπορεί να δείξει ο κόσμος της μόδας κι ο καταναλωτής στα ζώα και το περιβάλλον;

Σίγουρα το μεγαλύτερο κομμάτι της βιωσιμότητας είναι αυτό. Η προσπάθεια να βλάψουμε όσο το δυνατόν λιγότερο το περιβάλλον. Ωστόσο για εμένα η βιωσιμότητα επεκτείνεται και στις συνθήκες εργασίας, στον σεβασμό στο εργατικό δυναμικό, στην αξιοκρατική μισθοδοσία και γενικά και στις κοινωνικές επεκτάσεις της κάθε εταιρείας.

Από που ξεκίνησε αυτή η τάση;

Είναι μια οργανική ανάγκη, που προέκυψε καθώς πλέον γινόμαστε μάρτυρες της κλιματικής αλλαγής και συνεπώς οφείλουμε να πάρουμε τα μέτρα μας.

Ποια είναι η δική σας προσέγγιση;

Ως brand από τη γέννηση μας είχαμε πολύ έντονα την επιθυμία να διατηρούμε μια zero waste πολιτική. Το ύφασμά μας το δημιουργούμε εμείς με τεχνικές του αργαλειού, που μέχρι πρότινος δεν ήταν ευρέως γνωστές. Επομένως ακόμα και το ίδιο το ύφασμα είναι ένα δημιούργημα με καλλιτεχνική αξία. Επίσης, η ergon Mykonos ως lifestyle brand επεκτείνεται και στο homeware κι έτσι κανένα ‘’ρετάλι’’ δεν πετιέται, αλλά χρησιμοποιείται για αξεσουάρ σπιτιού.

Το κοινό δείχνει ενδιαφέρον για τη βιώσιμη μόδα ή απλά αγοράζει ό,τι του αρέσει αισθητικά;

Ειδικά το νεότερο καταναλωτικό κοινό δίνει αρκετή προσοχή και σημασία στο πως δημιουργούνται τα ρούχα του. Άρα ναι, πιστεύω ή θέλω να πιστεύω ότι η έννοια της βιωσιμότητας στη μόδα είναι κάτι που απασχολεί κι αποτελεί λόγο να επενδύσει κάποιος στα ρούχα του.

Ποια είναι αλήθεια τα οικολογικά αποτυπώματα της μόδας;

Όπως κάθε βιομηχανία έτσι και η μόδα έχει έναν ζημιογόνο αντίκτυπο για το περιβάλλον, λόγω των υψηλών εκπομπών ρύπων αλλά κι εξαιτίας της μικρότερης διάρκειας των τάσεων. Λόγω της συνεχούς ζήτησης στην εποχή των social media θεωρώ πως οι τάσεις διαρκούν λιγότερο με αποτέλεσμα να δημιουργείται η ανάγκη για μεγαλύτερη παραγωγή. Επίσης αύξηση της ζήτησης σε μικρότερη τιμή πρώτον έχει ως αποτέλεσμα τη χρήση φθηνότερων υλικών, πιο βλαπτικών για το περιβάλλον κι απάνθρωπων συνθηκών εργασίας, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Έχουμε ποσοστά για αυτά, αλλά και για το όφελος της βιώσιμης μόδας;

Μέσα από μία σχετική αναζήτηση που έκανα κι εγώ στη google, είδα πως  για παράδειγμα το 35% των πλαστικών μικροϊνών που βρίσκονται στον ωκεανό προέρχονται από συνθετικά υλικά που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή ενδυμάτων. Φαντάζομαι λοιπόν ότι αυτό είναι ένα μικρό κομμάτι, που μπορούμε εύκολα να κάνουμε βήματα προς βελτίωση επιλέγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο ρούχα φυσικά κι όχι συνθετικά.

Πείτε μας δυο λόγια για την ιστορία σας της ergon.

Η ergon δημιουργήθηκε από τη Μαριέττα Καρπαθίου, η οποία μέχρι και σήμερα είναι η επικεφαλής του  brand. Οι σπουδές της, αν και δεν αφορούσαν στη μόδα, και η αγάπη της για το design την οδήγησαν στη γέννηση της εταιρείας και με αργά και μεθοδευμένα βήματα έχει πάρει τη μορφή που έχει σήμερα. Η ergon εμπνέεται από το παρελθόν και το παρόν της Ελλάδας, με πληθωρικά folk στοιχεία και minimal σύγχρονες επιρροές επιδιώκοντας τον διάλογο μεταξύ αυτών των δύο αντιφατικών κόσμων.

Η ομάδα σας αποτελείται από άτομα, που ακολουθούν γενικότερα έναν βιώσιμο τρόπο ζωής;

Καταρχάς η έννοια της ομάδας για εμάς είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της εταιρείας, καθότι πιστεύουμε πολύ στη συλλογικότητα ως αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας. Έχοντας αυτόν τον άξονα δε θα μπορούσαμε να μην μοιραζόμαστε κι έναν κοινό ηθικό κώδικα.

Ό,τι βλέπουμε στο online store έχει σχεδιαστεί από εσάς;

Φυσικά, όλα μας τα προϊόντα σχεδιάζονται από εμάς και παράγονται στην Ελλάδα, ενώ συχνά επιδιώκουμε και τη συνεργασία με άλλες δημιουργικές ομάδες ή σχεδιαστές όπως για το μαντήλι της ss23 ‘Rodi Homecoming’ συλλογής μας.

Τελικά οι μεγάλοι οίκοι μόδας και τα διεθνή catwalk μπορούν μελλοντικά να λειτουργήσουν αποκλειστικά με sustainable φιλοσοφία

Φυσικά και χρόνο με τον χρόνο θα γίνεται μόνο με αυτή τη λογική.

Διεθνείς προσωπικότητες και celebrities βοηθούν στις πιο βιώσιμες επιλογές;

Ναι κι άλλωστε γίνεται πλέον πολύ συχνά διάλογος γύρω από τη βιωσιμότητα, με το κίνημα ‘’Who made my clothes’’- που φέτος συμπληρώνει 10 χρόνια- από τις Orsola de Castro και Carry Somers άλλαξε ριζικά τη στάση μας απέναντι στη μόδα.

Πόσο κοντά είμαστε στη βιώσιμη μόδα και πως μπορούμε να την εντάξουμε περισσότερο στη ζωή μας;

Έχουμε πραγματικά μεγάλη απόκλιση ακόμα και πάρα πολλά βήματα να κάνουμε, για να γίνει η μόδα πιο βιώσιμη. Για μένα το βασικότερο όμως είναι εμείς οι ίδιοι να αντιλαμβανόμαστε το ηθικό κομμάτι της μόδας και να το επιδιώκουμε σε κάθε αγορά μας, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα ψωνίσουμε λιγότερο.

Να περάσουμε λίγο στο στιλ… Συγκεκριμένα στο προσωπικό στιλ. Πως μπορεί κάποιος να βρει το προσωπικό στιλ του;

Αυτή είναι μια ερώτηση όπως ακριβώς και το στιλ, προσωπική. Το στιλ είναι η ενδυματολογική προέκταση του εαυτού μας. Το κάθε άτομο διανύει το προσωπικό του ταξίδι και με αυτό τον τρόπο βρίσκει το στιλ του, κάνοντας πειραματισμούς και δοκιμές.

Ένα χαρακτηριστικό αξεσουάρ ή ρούχο αρκούν για να προσδιορίσουμε το στιλ μας (π.χ. κάποιος που επιλέγει να φοράει μαντήλια ή έντονα χρώματα στα παπούτσια ή παλτό τον χειμώνα κι όχι μπουφάν);

Ναι, αν μάλιστα σκεφτούμε παραδείγματα όπως τα στρογγυλά γυαλιά της Iris Apfel ή τα πληθωρικά κόκκινα μαλλιά της Grace Coddington. Είναι θα λέγαμε σαν υπογραφή, αλλά συνήθως το ένα μοναδικό αξεσουάρ έρχεται και με μία γενικότερη αίσθηση του στιλ.

Εσείς έχετε μία σχέση έντονη, γεμάτη πάθος- αν μου επιτρέπετε να πω- με το στιλ, αφού είστε κι επαγγελματίας του Κλάδου. Δεν τολμούν όμως πολλά άτομα να «παίξουν» έντονα με το styling. Ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση, υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσουμε;

Δεν υπάρχει λόγος να ξεχωρίσουμε αν δε θέλουμε να ξεχωρίσουμε. Ωστόσο σε περίπτωση που έχουμε αυτή την ανάγκη, το οποίο εγώ προσωπικά το εκτιμώ ίσως και λόγω επαγγέλματος, η απάντησή μου είναι ο πειραματισμός. Φυσικά υπάρχει και η τριβή και η μελέτη της μόδας, αλλά αυτό έχει να κάνει με τη μόδα και όχι με το προσωπικό στιλ.

Κλείνοντας θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας για τη βιώσιμη μόδα στην Ελλάδα, αλλά και για τη σύγχρονη μόδα στην Ελλάδα του 2023. Τι σας αρέσει και τι προτείνετε να αλλάξει.

Πιστεύω ότι ειδικότερα οι νέοι σχεδιαστές έχουν ακόμα μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στο οικολογικό αποτύπωμα της μόδας, καθώς είναι και θύματα της ζημίας που έχει προκληθεί στον πλανήτη. Οπότε αισιοδοξώ στο να έχουμε μια πιο υγιή προσέγγιση στην παραγωγή ρούχων. Στην ελληνική μόδα μού αρέσει η δημιουργικότητα και το ότι υπάρχουν πολλά brands, που πραγματικά επενδύουν στην τέχνη τους και στη μόδα παρόλη την υποτίμηση που δέχεται ο κλάδος όπως κι όλα τα δημιουργικά επαγγέλματα στη χώρα μας. Η πρόταση αλλά κυρίως η ανάγκη όλων των εργαζομένων στην ελληνική μόδα είναι ότι η δουλειά στη μόδα να αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό που της αναλογεί, κι όχι σαν χόμπι. Είναι σίγουρα μία διασκεδαστική δουλειά, αλλά σας διαβεβαιώ ότι έχει πάρα πολλές δυσκολίες.

ergon Mykonos

Facebook 

Instagram 

Philippe Missas