Φέτος τον βλέπουμε στο 5×5 του ΑΝΤ1 και παρόλο που ήταν από τα βασικότερα πρόσωπα για απευθείας ανάθεση του τηλεοπτικού DEAL στον ALPHA, τελικά επέλεξε να κάνει ξανά deal με το 5×5 του ΑΝΤ1. Οπότε θα συνεχίσουμε να τον απολαμβάνουμε περιμένοντας την επόμενη ατάκα του και μόλις θα κλείνουμε την τηλεόραση θα λέμε «Ωραίος τύπος, μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι σαν αυτόν στην τηλεόραση, τον παραδέχομαι» κι άλλα τέτοια. Προσωπικά μόλις έφυγα από τη συνέντευξη, είπα στους συνεργάτες μου «Μου έφτιαξε τη μέρα! Εύχομαι να του πηγαίνουν όλα καλά, γιατί δε σταματά να προσπαθεί και κυρίως, γιατί του αξίζει».

Είσαι ένας εμφανώς δημιουργικός άνθρωπος, με πλούσιο βιογραφικό. Αν κάποιος ρωτούσε την ιδιότητά σου, ποια θα του έλεγες πως είναι;

Ένας καλλιτέχνης ο οποίος συνδυάζει διάφορες τέχνες όπως είναι η υποκριτική, η μουσική, το θέατρο δρόμου, ο χορός, τα ζογκλερικά λέγεται performer, αλλά επειδή ο κόσμος στην Ελλάδα δεν είναι τόσο εξοικειωμένος με αυτό τον όρο, κρατώ την ιδιότητα του καλλιτέχνη. Όπως λένε κι οι στοίχοι του Κώστα Ασμανίδη από το γνωστό τραγούδι… « Καλλιτέχνης θα πει να μιλάς στη σιωπή και να ακούνε οι άλλοι. Καλλιτέχνης θα πει όλα όσα δεν είσαι κι όλα όσα μιμείσαι…»

Από όσα πράγματα έχεις κάνει επαγγελματικά και φτάνοντας στο σήμερα, τι πιστεύεις πως σου ταιριάζει περισσότερο στην παρούσα φάση της ζωής σου;

Κάθε φάση της ζωής μου μέχρι τώρα είχε την μαγεία της. Όταν έκανα παραστάσεις στον δρόμο, ένιωθα την δύναμη του αυτοσχεδιασμού να  μπορώ  να μαγέψω τυχαίους περαστικούς και να τους κάνω να σταματήσουν, να θαυμάσουν, να χειροκροτήσουν. Μετά στο θέατρο και στον χορό ένιωθα την δύναμη της σκηνής, των φώτων, της θεατρικής ομάδας που λειτουργούσε ως σύνολο για να βγει μια ολοκληρωμένη παράσταση. Ακολούθησαν οι μουσικές σκηνές, όπου αισθάνθηκα την αγάπη του κοινού στο πρόσωπο μου γιατί έρχονταν για εμένα. Και φτάνουμε στο σήμερα, που με την τηλεόραση νιώθω ότι μπαίνω στα σπίτια όλου του κόσμου και προσπαθώ να τους κερδίσω, να μείνουν στο κανάλι να δουν την εκπομπή μου. Έχει πολλά κοινά με τον δρόμο η τηλεόραση, είναι σαν να χαζεύεις βιτρίνες. Παρόλα αυτά νομίζω ότι είμαι καλλιτεχνικά ανήσυχος μιας και τώρα που κάνω τηλεόραση μπορεί με τον καιρό να βαρεθώ και να θέλω να κάνω θέατρο ή να ξαναφτιάξω τους Σαλ.ά.τ.α και να γυρίσω στις μουσικές σκηνές.

Έχεις μιλήσει σε συνεντεύξεις για την πορεία σου και μάλιστα είπες ανοιχτά ότι αυτοπροτάθηκες για την εκπομπή που παρουσιάζεις σήμερα. Διεκδικείς πάντα όσα θέλεις να πετύχεις κι όσα ονειρεύεσαι;

Διεκδικώ πάντα με σθένος κι όσο δεν τα καταφέρνω τόσο πεισμώνω. Δεν το παίζω θαρραλέος ιππότης, μην ακουστώ έτσι, αλλά διεκδικώ μόνο όταν ξέρω τι θέλω ακριβώς.

Κι αυτό το νιώθω μόνο στην καρδιά. Βλέπεις εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε περισσότερο συναισθηματικοί τύποι παρά λογικοί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση του 5×5 μιας και είμαι πολύ φαν του Αμερικάνου παρουσιαστή, ήθελα να το τολμήσω. Έλεγα όμως μέσα μου πως αν δεν τα καταφέρω, τελικά ίσως και να μην ήταν η ώρα του να συμβεί και θα ξαναπροσπαθούσα σίγουρα.  

Πόσα από τα παιδικά όνειρά σου έχεις πραγματοποιήσει;

Μικρός έλεγα, όταν πρωτοξεκίνησα, την κιθάρα και να τραγουδώ. Ονειρευόμουν ότι μια μέρα θα εμφανιστώ ζωντανά σε χιλιάδες κόσμου και θα είναι εκεί γιατί έχουν έρθει για την παράστασή μου. Έχω κάνει πάρα πολλά μεγάλα και μακρινά ταξίδια με την φαντασία μου, τα σκάρωνα και συνεχίζω να τα πραγματοποιώ. Πάντα ήξερα ότι ήθελα να γίνω μπαμπάς κι έχω σήμερα μια υπέροχη οικογένεια, με μία γυναίκα που αγαπώ και δυο αντράκια που λατρεύω.

Είμαι γεμάτος έμπνευση και καλλιτεχνική δημιουργία, ο νους μου κατεβάζει όλο καινούργιες ιδέες και δεν κουράστηκα καν.

Έχω ξεκινήσει με μία βαλιτσούλα γεμάτη ζογκλερικά κι ένα μονόροδο καταφέρνοντας να με βλέπουν οι συγγενείς στην τηλεόραση στον Καναδά και να μου στέλνουν συγχαρητήρια. Δεν μένει παρά το ταξίδι στο φεγγάρι, μιας και από το Δημοτικό ήθελα να γίνω αστροναύτης!

Πολλοί σε μπερδεύουν με τον Τόνι Σφήνο, ο οποίος έχεις δηλώσει ότι σε μιμείται. Τι συμβαίνει τελικά μεταξύ σας;

Ο «κύριος» Σφήνος είναι ένας showman τον οποίο δεν έχω σε εκτίμηση, όχι για το υπέροχο έργο του και τους χιλιάδες φαν του μιας κι έχει αναβιώσει από όσο ξέρω όλη την εποχή των ‘60ς και ‘70ς πολύ πετυχημένα με μια πορεία σχεδόν 15 χρόνων χωρίς δισκογραφία, αλλά γιατί έχει εκφραστεί με απαξιωτικό τρόπο δημόσια στο πρόσωπο μου και λυπάμαι για αυτό. Θα ήθελα επιτέλους ο κόσμος να ξεκαθαρίσει τα πράγματα στο μυαλό του και να μη με μπερδεύει με αυτόν γιατί αν συνεχιστεί το τροπάριο, θα αναγκαστώ να κινηθώ νομικά.

Πάμε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον Θάνο…  Είσαι 46 ετών, κατάγεσαι από τα Καλάβρυτα, έχεις δύο παιδάκια κι είσαι τραγουδιστής, τηλεπαρουσιαστής και ηθοποιός. Τι δε γνωρίζει το ευρύ κοινό για εσένα, που θα ήθελες να μάθει;

Κατάγομαι επίσης κι από την Ελευσίνα και συγκεκριμένα από την περιοχή Καλιμπάκι. Μικρός ήμουν παπαδάκι στην εκκλησία του χωριού. Έδωσα εξετάσεις, για να γίνω γιατρός στην 2^η δέσμη τότε. Παράτησα τις σπουδές μου στο τμήμα Ηλεκτρονικής στα ΤΕΙ Πειραιά για να πάω σε μία σχολή τσίρκου στο Βέλγιο. Ξεκίνησα στα 28 μου μπαλέτο και σύγχρονο χορό. Παίζω μπάντζο, λατρεύω το βουνό, θα ήθελα να είχα ένα ράντσο και γελάδια και πρόβατα, με λίγα λόγια θα ήθελα να ήμουν καουμπόης. Ακούω πολύ παραδοσιακό κλαρίνο και λατρεύω τα πανηγύρια.

Ποιες είναι οι αξίες, που οδηγούν τον Θάνο;

Καλοσύνη, ευγένεια, αγάπη, σεβασμός, αυτοπεποίθηση φουλ με μπόλικη αισιοδοξία και μην ξεχάσω την εργατικότητα, που μου αρέσει πολύ.

Ποια είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή του Θάνου;

Ήταν διπλή η ευτυχισμένη στιγμή όταν κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου ένα, και μετά από ένα χρόνο, άλλο ένα μωράκι. Πολύ συγκινητική στιγμή, όλοι οι γονείς καταλαβαίνουν.

Ποια είναι η πιο στενάχωρη στιγμή στη ζωή του τόσο χαμογελαστού Θάνου;

Όπως όλοι οι γονείς καταλαβαίνουν έτσι κι όσοι έχουν κατοικίδιο. Δυστυχώς πριν δύο χρόνια χάσαμε τον σκυλάκο μας, που ήταν μαζί μας δέκα χρόνια. Ξεψύχησε στην αγκαλιά μου και δεν θέλω να ξαναποκτήσω κάποιο σκυλί, δεν θέλω να ξαναδεθώ τόσο πολύ γιατί τα λατρεύω και δε μπορώ να το ξαναπεράσω αυτό.

Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι έχουμε στο μυαλό μας έναν άνθρωπο, που είναι μόνιμα με το χαμόγελο, που λειτουργεί με χιούμορ και με την ίδια θετική διάθεση ξεπερνάει τα δύσκολα. Είσαι πράγματι αυτό στην καθημερινότητά σου;

Είμαι έτσι γενικά, με αποτέλεσμα όταν κάτι σκέφτομαι ή με προβληματίζει να φαίνεται αμέσως.

Στα δύσκολα ενεργοποιείται ένας μηχανισμός αυτοάμυνας, που αυτόματα ψάχνει διεξόδους. Δεν πέφτω ψυχολογικά αλλά αμέσως προσπαθώ να βρω τη λύση, το διαφορετικό, την εναλλακτική. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που γελούν, μιλούν και τραγουδούν οπότε μη μας φοβάστε, είμαστε καλά!

Πες μου τι ντύθηκες σήμερα παίρνοντας τα παιδιά σου από το σχολικό; 

Σήμερα ντύθηκα μουσικός τρομπονίστας φιλαρμονικής εξ’ Αμερικής βεβαίως βεβαίως. Είχα το σακάκι και το καπέλο, του οποίου του έλειπε το φτερό. Βρήκα το φτερό, βρήκα παντελόνι, δανείστηκα το τρομπόνι και… έτοιμος!

Πως ξεκίνησε όλο αυτό με τις στολές, που τρελαίνει τα παιδάκια κι είναι τόσο τέλειο να τα ακούς να φωνάζουν από χαρά όταν σε βλέπουν;

Μου ήρθε ένα μεσημέρι ξαφνικά. Έχω αρκετές στολές Ινδού και μία φορά ντύθηκα με μία από αυτές. Βούτηξα κάτι γλειφιτζούρια που βρήκα και είπα θα βγω να υποδεχτώ το σχολικό, θα κεράσω τα παιδάκια και θα παραλάβω τα δικά μου ντυμένος έτσι και θα το κάνω και βίντεο. Είχε πολύ επιτυχία κι είπα θα το συνεχίσω. Έκτοτε έχω ντυθεί Ταϊλανδός, μπανάνα, Μεξικανός, Έλσα, Μότσαρτ, καουμπόης και πειρατής. Εννοείται ότι έπεται και συνέχεια. Πρέπει να δείτε τα βλέμματα των παιδιών στο σχολικό και τις φωνές τους πως κάνουν όταν με βλέπουν, αυτά των περαστικών που με κοιτούν- όσοι δε γνωρίζουν- σαν τρελό, τις ατάκες που λένε κι επειδή πλέον το έχουν μάθει οι περισσότεροι στη γειτονιά περιμένουν να βγάλουμε φωτογραφίες.

Αυτή η ωραία συμμετοχή του πατέρα (που μεταξύ μας γίνεσαι και λίγο ήρωας στα μάτια τους) στην καθημερινότητα των παιδιών, τι πιστεύεις πως δίνει στο παιδί;

Πρώτα σκέφτομαι ότι θέλω να τους εξιτάρω τη φαντασία. Ότι δεν είναι ότι βλέπει μόνο στα κινούμενα σχέδια ή στα παραμύθια που διαβάζει.

Νομίζω ότι το παιδικό βλέμμα φαντάζεται ή και «βλέπει» άλλα πράγματα. Ένα δέντρο για παράδειγμα, που χτυπιέται από τον δυνατό αέρα μπορεί στα ματάκια τους να έχει μάτια και να είναι θυμωμένο όπως και μία μπουλντόζα που σκάβει, πεινάει και τρώει το χώμα κλπ. Θέλω να μπαίνω στον κόσμο τους, γιατί όταν γίνεις μπαμπάς βλέπεις τελείως διαφορετικά τα πράγματα και μπορείς να πάρεις τρομερή έμπνευση. Οπότε τους ενισχύω την φαντασία πριν την απορροφήσει η οθόνη και μετά θέλω να είναι ακομπλεξάριστα.

Να είναι δυνατά, να τολμούν ό,τι θελήσουν. «Να ο μπαμπάς σήμερα ήθελα να ντυθεί γάιδαρος και να έρθει μια βόλτα στο νηπιαγωγείο να κάνει τα παιδάκια ντέη-ντέη. Κι εγώ θα πάω μεθαύριο να πω δυνατά τη γνώμη μου σε μια συνέλευση, θα πάω να μιλήσω στο κορίτσι που μου αρέσει, θα έχω λόγο, τόλμη και φαντασία». Αυτά σκέφτομαι ότι θα έχω πετύχει πέραν των ωραίων αναμνήσεων που θα διηγούνται στα εγγόνια μου, με τα χρόνια τα δικά μου παιδιά, ότι ο πάππους ερχόταν ντυμένος μπανάνα στο σχολικό κι όλοι χαιρόμασταν που τον βλέπαμε.

Με στολή έκανες και πρόταση γάμου στο κορίτσι σου. Τι σημαίνουν λοιπόν για εσένα οι στολές;

Ναι η σύζυγος είχε την τιμητική της. Ναύαρχος παρακαλώ πήγα κι εξεπλάγην λίγο μπορώ να πω όταν με αντίκρυσε μιας και πάλι σκέφτηκε, τί σκαρώνει πάλι ο τρελός; Οι στολές είναι ρόλοι. Ξεκίνησα όλη αυτή τη συλλογή από καπέλα. Έχω πάρα πολλά καπέλα και τα φορούσα υποδυόμενος κάθε φορά και άλλον ρόλο. Πιστεύω ότι μπαίνοντας κάθε φορά σε άλλο ρόλο, εξερευνώ καινούργιους κόσμους κι αποκτώ ρεπερτόριο. Για ντύσου λέω με λερωμένη φόρμα και πήγαινε σε μία οικοδομή να δεις πώς είναι να είσαι μεροκαματιάρης εργάτης. Και το κάνω και συμπεριφέρομαι έτσι και νιώθω ότι ανοίγω μια πόρτα. Κρατάω κινησιολογία, ατάκες που μου λένε, που απαντώ, γεννάω κάποιο σκέτς, χτίζω μια συνθήκη κι όπου με πάει. Δεν ξέρω αν ακούγεται σαν καλλιτεχνική αυτοϊκανοποίηση αλλά αυτό είναι!

5x5… Όποιος έχει δει την εκπομπή, καταλαβαίνει πως αυτό είναι για εσένα και πολύ καλά έκανες να κάνεις την πρότασή σου. Υπάρχουν άλλες σκέψεις για τα επαγγελματικά σου;

Μου αρέσει, όπως καταλάβαμε όλοι, το show. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα γίνει κάτι διαφορετικό βραδινό, τηλεοπτικά και θα δοθεί η ευκαιρία. Αλλιώς ξέρεις, θα αυτοπροταθώ πάλι ή θα στήσω μόνoς μου κάτι! Επίσης μου αρέσει η φάρσα κι ο αυτοσχεδιασμός. Οπότε ό,τι έχει να κάνει με συναναστροφή κόσμου και ταξίδια είμαι μέσα.

Η Γιώτα Τσιμπρικίδου είναι δημοσιογράφος, τηλεοπτική παρουσιάστρια, ραδιοφωνική παραγωγός, voice- over artist και founder του Art Podcast – πλατφόρμα podcasts με συνεντεύξεις και κείμενα για τον χώρο της Τέχνης, του Πολιτισμού, των Γραμμάτων και του Θεάματος. Με 26 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο ραδιόφωνο και με πλούσια εμπειρία στην τηλεόραση και τη διαφήμιση, παρουσιάζει από τον Μάρτιο του 2023 το μουσικό project «Πέφτει η Νύχτα με…Ρυθμό» ενώνοντας καλλιτέχνες με μοναδικό τρόπο. Έτσι όπως αρέσει στην ίδια να λειτουργεί, μοναδικά κι όχι μαζικά, ξεχωριστά κι όχι πρόχειρα απλά «για να βγει η δουλειά». Γιατί η μελέτη, η εξατομίκευση και η ευγένειά της χαρίζουν αυτό το αυστηρά επαγγελματικό αλλά ταυτόχρονα πολύ οικείο αποτέλεσμα.

Ο δημοσιογράφος Μιχάλης Προβατάς μιλάει για την τηλεόραση, τα θετικά αλλά και πιο “δύσκολα” χαρακτηριστικά της, τα σύγχρονα media και τις πολλές μορφές τους, εξηγώντας παράλληλα τι έχει αλλάξει στα νέα παιδιά που επιθυμούν να ασχοληθούν με τη δημοσιογραφία. Αλήθεια τι θα μπορούσε να ανανεώσει την ελληνική τηλεόραση και ποια είναι η κατάλληλη στιγμή στην πορεία ενός δημοσιογράφου, να προχωρήσει σε κάτι δικό του;

Με εμπειρία στη Dreamworks του Στίβεν Σπίλμπεργκ και στη Warner Brothers, το όνομά του το συναντάει κανείς σε πολλές ταινίες animation όπως είναι οι «Δείπνο για λίγους», «Αγριο άλογο», «Τιτάνες ΑΕ», «Μικροπόδαρος», «Μαγικό σπαθί: Η αναζήτηση του Κάµελοτ», και στην πιο πρόσφατη για την αναβίωση του Scooby Doo.

Κι από το California Institute of Arts όπου σπούδασε, κατάφερε να τρυπώσει επάξια στο Χόλιγουντ. Σήμερα είναι Head του Storyboarding Department, στο στάδιο της προπαραγωγής ταινιών animation, κι αυτή την περίοδο δουλεύει πάνω σε μία ταινία που σχετίζεται με μία σειρά του θρυλικού στούντιο Hanna Barbera, το οποίο ανήκει στη Warner Bros. Λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές του στην Ιταλία και στην Κέρκυρα από όπου έχει καταγωγή, μιλήσαμε μαζί του για το πως δημιουργούνται τα καρτούν, τη διαδικασία του animation αλλά και τις πιο «ενήλικες» ιστορίες πίσω από αυτά.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε αυτή τη συνέντευξη εξηγώντας στο ευρύ κοινό, αλλά και σ’ εμένα την ίδια, πόσο ευρύ είναι το φάσμα του animation και τι περιλαμβάνει ως επάγγελμα και τέχνη.

Το animation είναι ένα είδος κινηματογραφικής τέχνης, το οποίο ασχολείται με τη δημιουργία εικόνων για την αφήγηση ιστοριών κινηματογραφικά χωρίς όμως τη λήψη εικόνων με πραγματικούς ηθοποιούς. Η τέχνη αυτή γίνεται είτε με εικαστικά, είτε με παραδοσιακό σχεδιασμό των ηρώων ή αξιοποιώντας τις δυνατότητες των ηλεκτρονικών υπολογιστών ή και με μία μείξη όλων αυτών των μέσων. Η εικόνα πάντως δημιουργείται με ευφάνταστο μεν, αλλά με τεχνικό τρόπο.

Από ό,τι έχω διαβάσει σε συνεντεύξεις σας, το είχατε αποφασίσει από μικρή ηλικία πως σας ενδιέφερε να ασχοληθείτε με το animation. Απλά δε γνωρίζατε αν θα το ασκήσετε ως επάγγελμα ή ως χόμπι. Σωστά;

Είχα από μικρός ένα ταλέντο στο σχέδιο κι επειδή εκείνη την εποχή το animation ήταν κυρίως κάτι που το σχεδίαζε κάποιος, ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό. Στην προσπάθειά μου λοιπόν να βρω τον δρόμο μου, στάθηκα τυχερός και σπούδασα στην Αμερική σ’ ένα από τα ελάχιστα ιδρύματα παγκοσμίως τα οποία προσέφεραν τότε πτυχίο στο Character Animation, δηλαδή στη δημιουργία χαρακτήρων. Να πούμε εδώ ότι το Character Animation αντικαθιστά τους ηθοποιούς στην αφήγηση των ταινιών και πως οι χαρακτήρες περνούν από παρόμοιους κύκλους με τους αντίστοιχους των πραγματικών χαρακτήρων που υπάρχουν σε μία κινηματογραφική ταινία.

Τι σας γοήτευσε από τόσο νωρίς στο animation;

Όταν ήμουν παιδί έβλεπα διάφορες ταινίες καρτούν, κυρίως της Disney, στους υπαίθριους κινηματογράφους στο Χαλάνδρι όπου μεγάλωσα. Από πολύ μικρή ηλικία λοιπόν, είχα αντιληφθεί την αρτιότητα αυτών των κλασικών ταινιών, που δεν υπήρχε σε άλλα είδη animation. Αυτή η αρτιότητα στην καλλιτεχνική προσέγγιση, μού κίνησε το ενδιαφέρον.

Τι έχει κάνει αυτές τις ταινίες διαχρονικές για τόσες γενιές;

Η αρτιότητα και το storytelling, δηλαδή ο τρόπος που θα αποδώσουν την ιστορία τους. Αυτός ο τρόπος δεν είναι φτιαγμένος αποκλειστικά για το επίπεδο αντίληψης ενός παιδιού μικρής ηλικίας, αλλά έχει στοιχεία που μπορεί να τα εκτιμήσει κι ένας ενήλικας. Οι κλασικές ταινίες animation είναι πιο σοφιστικέ, σε σχέση με τα κινούμενα σχέδια της εποχής τους σε Αμερική κι Ευρώπη που χαρακτηρίζονταν από ένα άλλο είδος narrative. Τι εννοώ…

Οι κλασικές ταινίες Disney δε βασίζονταν στην κωμωδία ή στον catchy διάλογο. Οι χαρακτήρες τότε αναπτύσσονταν μαζί με την ιστορία. Τώρα το writing έχει τον πρώτο λόγο και το animation ακολουθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού αποτελεί η τηλεοπτική σειρά των Simpsons ή η The family guy.

Εσείς έχετε στο μυαλό σας και τους ενήλικες, όταν δημιουργείτε;

Σε όλα τα στούντιο που έχω δουλέψει, υπάρχει μία οπτική γωνία που ο τρόπος που βλέπει τις παραγωγές του πρέπει να είναι προσιτή σ’ ένα φάσμα ηλικιών από πέντε χρονών έως 15- 17 ετών. Επειδή όμως αυτός που θα πάει τα παιδιά στον κινηματογράφο είναι ο ενήλικας, πρέπει η ταινία να έχει κάποια στοιχεία που να τα αντιλαμβάνεται κι εκείνος είτε σε μορφή χιούμορ είτε διαλόγου είτε ακόμη και μέσα από κάποια υπονοούμενα. Προσωπικά είμαι στο τμήμα της προπαραγωγής ταινιών κι ασχολούμαι με το story development. Σε αυτό το τμήμα υπάρχει πάντα το θέμα τι να προσθέσουμε σε διάφορα σημεία, ώστε να μην είναι βαρετό για ενήλικες. Βέβαια υπάρχουν κι animation, που είναι αποκλειστικά για ενήλικες. Ωστόσο αυτά μπορεί να μη βγουν στον κινηματογράφο, γιατί δεν είναι μεγάλου μήκους. Γενικά στην Αμερική υπάρχει μία διαφορετική αντίληψη του κινουμένου σχεδίου από ό,τι στην Ευρώπη και την Ασία.

Στις ασιατικές χώρες πως το αντιλαμβάνονται;

Εκεί το animation δεν είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά τα παιδιά. Η λογική είναι ίδια τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ενήλικες. Νομίζω πως η βασική διαφορά όμως είναι στο ότι υπάρχουν πολλές ταινίες, που αναφέρονται σε πολύ πιο ενήλικα θέματα σε σχέση με τη σεξουαλικότητα, τα προβλήματα στην εργασία και γενικά τον τρόπο που οι ενήλικες αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας. Κάτι τέτοιο στην Αμερική δεν το βλέπουμε, παρά την προσπάθεια να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του ενήλικα.

Γενικά o mainstream αμερικανικός κινηματογράφος σήμερα ανταγωνίζεται τα video games και δεν προσφέρει κάτι καινούργιο στον κινηματογράφο, αφού ασχολείται κυρίως με σούπερ ήρωες και ταινίες δράσης. Η τηλεόραση είναι πλέον πιο προοδευτική, ρισκάροντας στις ιδέες.

Η οικογένειά σας είχε σχέση με τις τέχνες;

Όχι επαγγελματικά. Ο πατέρας μου σχεδίαζε κι είχε ασχοληθεί με τη ζωγραφική σε κάποια φάση της ζωής του, αλλά το επάγγελμά του ήταν μηχανικός. Η μητέρα μου εργαζόταν στο σπίτι ως νοικοκυρά κι η αδερφή μου είναι συγγραφέας. Από όσο γνωρίζω όμως και πηγαίνοντας πίσω στους συγγενείς της οικογένειας, δεν υπάρχει κάποια καλλιτεχνική φλέβα. Εξάλλου εκείνες οι εποχές ήταν πιο δύσκολες για την τέχνη και σε περνούσαν λίγο τρελό αν είχες ασχολία με αυτή, γιατί δεν αποτελούσε έναν τρόπο επιβίωσης όπως σήμερα. Εμένα απλά μου άρεσε το animation κι είχα μία σχεδιαστική ικανότητα, που με βοήθησε να προχωρήσω. Δεν πιστεύω όμως πως το αποτέλεσμα έχει να κάνει αποκλειστικά με το ταλέντο.

Ταλέντο και τι άλλο απαιτείται;

Θα σας πω τι λειτούργησε σ’ εμένα. Όταν πήγα στην Αμερική, ήμουν μόνος αφού δεν ήξερα κανέναν. Βίωσα και λίγο το ότι με αντιμετώπιζαν ως έναν ξένο κι έτσι το μοναδικό που μπορούσα να κάνω ήταν να δουλέψω. Ήμουν πολύ focused σε αυτό που έκανα και κατά κανόνα δεν το έβαζα κάτω. Επειδή λοιπόν δεν είχα προλάβει να αναπτύξω άλλα ενδιαφέροντα, ασχολήθηκα με αυτό που με οδήγησε την Αμερική κι έτσι κατάφερα να ξεπεράσω κάποιους. Όχι λόγω του ταλέντου, αλλά λόγω της συγκέντρωσης στη δουλειά. Δεν έφευγα έξι το απόγευμα από το στούντιο που εργαζόμουν, γιατί δεν είχα οικογένεια εκεί.

Σε τέτοιους είδους επαγγέλματα θέλεις δημόσιες σχέσεις ή ταλέντο ή και τα δύο, κάτι που συμβαίνει πιο σπάνια. Ο στόχος είναι να κάνεις το breakthrough, ξεπερνώντας κάποιους προηγούμενους επαγγελματίες.

Η παιδικότητα αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό ενός animator;

Φυσικά. Πολλές φορές όμως βλέπεις ότι το στούντιο δεν έχει την παιδικότητα. Για παράδειγμα μπορεί να θέλει να κάνει μία ταινία με κάποιους χαρακτήρες κι επειδή φοβάται να αξιοποιήσει τα στοιχεία τους, να σου ζητήσει να κάνεις reinvent. Ε, σε αυτό το reinvention χάνεται η παιδικότητα! Για παράδειγμα στην ταινία που κάναμε για τον Scooby Doo ζήτησαν το reinvention χαρακτήρων. Που πήγε όμως η νοσταλγία όσων γνωρίζουμε για τους χαρακτήρες του Scooby Doo και που χάθηκε στην πορεία η προσωπικότητα αυτών και του συγκεκριμένου καρτούν; Όλα αυτά πρέπει να τα βάλεις σε μία ζυγαριά, για να ισορροπήσουν. Έτσι παίρνεις πράγματα από τους σεναριογράφους και λες αυτό δε μπορεί να γίνει για τη δημιουργία του μύθου κάθε χαρακτήρα ή αντίστοιχα ότι μπορεί.

Πόσο χρόνο παίρνει από τη γέννηση της ιδέας μέχρι να ολοκληρωθεί μία ταινία;

Μπορεί να πάρει έως και πέντε χρόνια! Η διαδικασία του writing και του rewriting είναι η πιο χρονοβόρα.

Ποια είναι η πορεία μίας animation ταινίας από τη γέννηση μέχρι την ολοκλήρωσή της;

Αρχικά είναι η κεντρική ιδέα, μετά θα προσλάβουν σεναριογράφο για να γράψει το σενάριο. Στη συνέχεια κι όσο δουλεύουν το σενάριο στο στούντιο, μπαίνoυν στη διαδικασία οι creative executive που έχουν το δημιουργικό input και δουλεύουν με τους writers. Μάλιστα συχνά κλείνονται σ’ ένα δωμάτιο ή ακόμη και σ’ ένα retreat, μέχρι να βγάλουν το σενάριο. Αφουγκράζονται τα θέματα της εποχής κι εκείνα που προβλέπεται να έχουν απήχηση τις επόμενες χρονιές. Τελικά το σενάριο, που έχει περάσει από πολλά rewrites, θα είναι περίπου 100 σελίδες κι όταν δοθεί το «πράσινο φως» γι΄αυτό έρχεται στο δικό μας τμήμα ώστε να το οπτικοποιήσουμε. Σε αυτή τη διαδικασία συνειδητοποιούμε πολλά πράγματα, συνήθως πόσο κακό είναι το σενάριο γεγονός που δεν τους αρέσει να το ακούν. Βλέπουμε τα προβλήματα, τα αναλύουμε και κάνουμε αλλαγές. Τώρα το πως δίνουμε εμείς την κίνηση σε κάθε χαρακτήρα, μπορεί να γίνει είτε ακολουθώντας το σενάριο είτε δουλεύοντας ανάποδα. Για παράδειγμα προς το τέλος να γίνεται κάτι, για το οποίο ο συγκεκριμένος χαρακτήρας που το κάνει να είχε δώσει νωρίτερα ένα σχετικό ερέθισμα.

Πως είναι η καθημερινότητα ενός animator; Πως είναι δηλαδή μία «ημέρα στο γραφείο»;

Σε κάθε τμήμα του στούντιο δουλεύουμε μία ταινία τη φορά. Κάθε ταινία έχει το δικό της department. Όσο λοιπόν γίνεται το rewriting ενός σεναρίου, επειδή παίρνει πολύ χρόνο, ίσως να χρειαστεί να δουλέψεις επικουρικά σ’ ένα άλλο project.

Έχει τύχει ποτέ να φανταστείτε τον ήρωά σας, αλλά στην πορεία να απογοητευτείτε από την απόδοση που του δόθηκε στην οθόνη;

Στο τμήμα που είμαι πλέον, δεν έχω την ευθύνη για τη δημιουργία των κεντρικών χαρακτήρων. Ωστόσο οι χαρακτήρες μπορεί στην πορεία να αλλάξουν, π.χ. με βάση τα trends. Για παράδειγμα μπορεί να θέλουμε να βγάλουμε προς τα έξω έναν transgender χαρακτήρα, ο οποίος στην αρχή να είχε ένα συγκεκριμένο φύλο.

Έχετε δηλώσει «Στο αµερικανικό animation δεν υπάρχει η δύναµη του σκηνοθέτη να πραγµατοποιήσει το καλλιτεχνικό όραµά του. Θυµάµαι ότι στη Dreamworks ερχόταν ο Σπίλµπεργκ στις δοκιµαστικές προβολές, συζητούσε για την ταινία και µετά πήγαινε στο µάνατζµεντ κι έδινε τις σηµειώσεις του για τις αλλαγές που ήθελε να γίνουν. Το ένστικτο των στούντιο είναι να βρίσκουν πάντα κάτι καινούργιο. Αλλά στο τέλος βάζουν τόσο νερό στο κρασί τους, για να ικανοποιήσουν διαφορετικά πράγµατα, που τελικά χάνουν την ουσία». Ποια είναι αλήθεια αυτή η «ουσία» και τι πρέπει να αλλάξει για να μην τη χάνουμε;

Ταινίες με κοινωνικά θέματα δε συναντά κανείς εύκολα στα στούντιο της Αμερικής. Μπορεί να υπάρχει κάποιο αιωρούμενο που ίσως να μην το κατανοήσει καν ο μέσος Αμερικάνος και να το έχει βάλει κάποιος σαν εμένα χωρίς να τον έχουν πάρει χαμπάρι, αλλά δεν είναι το driving force για τις ταινίες animation εδώ. Εκτός αν έχει κάποια κοινωνικά θέματα στην πολύ βασική μορφή τους, π.χ. φτωχός- πλούσιος, ερωτευμένος- αυτός που θα διεκδικήσει, επιτυχημένος- αποτυχημένος, από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή. Με θέματα όμως που «χτυπούν το καρφί στο κεφάλι» δεν ασχολούνται, γιατί δε θέλουν την κριτική. Είναι κάπως μπερδεμένα στο κεφάλι τους κι ενώ μπορεί να μιλούν γι’ αυτά στη μορφή μίας ηθικής νομοτέλειας που αισθάνονται πως είναι έτσι, όταν είναι να τα βάλουν on paper δε μπορούν γιατί συγκρούεται με την καπιταλιστική ιδεολογία. Για παράδειγμα δε μπορείς να τις κάνεις σύνθετες τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα δεκάχρονα παιδιά στο θέμα του bullying. Θα δεις πως θα αντιμετωπίσεις το κακό παιδί, αλλά δε θα πάει στην κοινωνία ή τους γονείς του κακού παιδιού, για να βρει γιατί έγινε όλο αυτό.

Φαίνεστε ένας πολύ ταπεινός και στοχοπροσηλωμένος άνθρωπος, παρά την επιτυχία σας. Ποια πιστεύετε πως είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας σύγχρονος καλλιτέχνης;

Πρέπει να έχει και πείσμα! Εγώ μιλάω τώρα για έναν στόχο να είσαι μέσα στο 0,5%. Ειδικά τώρα που έχει γίνει ένα φοβερό booming στο animation, δεν υπάρχει κόσμος που να μπορεί να κάνει όλη αυτή την παραγωγή κι έτσι τα στούντιο προσλαμβάνουν όποιον βρουν για να ανταπεξέλθουν σε προθεσμίες. Σ’ ένα τέτοιο booming βρέθηκα κι εγώ τότε που ξεκίνησα, που δεν ήμουν η πρώτη επιλογή κάποιου μεγάλου στούντιο όπως η Disney αλλά με πήρε ο κύριος ανταγωνιστής της στο Λος Άντζελες που ήθελε multicultural καλλιτέχνες στο ενεργητικό του. Ήταν μεγάλη η καμπύλη της ζήτησης τότε, αφού εκείνη την εποχή έβγαιναν ταινίες όπως  οι Little mermaid, Lion the king κι Aladdin.

Πως σας φαίνεται ο τίτλος, που χαρακτηρίζει πολλές συνεντεύξεις σας αλλά κι εσάς τον ίδιο «Ένας από τους καλύτερους 3D animators στον κόσμο»;

Αυτά τα γράφουν κάποιοι στην Ελλάδα, όχι εδώ στην Αμερική. ‘Εχω πράγματι, βραβευθεί με EMMY κι έχω μία πορεία, η οποία είναι αποτέλεσμα δυσκολιών.

Αν μπορώ να πω πως έφτιαξα κάτι ωραίο, αυτό συνέβη μέσα από το συνεχές trial error. Κάτι δεν πήγαινε καλά κι έπρεπε να το κάνω έτσι ή να το κάνω αλλιώς. Αυτό σε οδηγεί κάπου δημιουργικά και ψηλά.

Δηλώνει συχνά πως  «η αρχαιολογία ανήκει σε όλους». Γιατί; Γιατί «Η αρχαιολογία μελετά το ανθρώπινο παρελθόν. Όλοι είμαστε άνθρωποι. Άρα όλους μας αφορά το παρελθόν μας, εφόσον θέλουμε να έχουμε αντίληψη του ποιοι είμαστε κι από που ήρθαμε».

Μέχρι πριν γνωρίσουμε εσάς, είχαμε στο μυαλό μας τον αρχαιολόγο ως έναν άνθρωπο αρκετά συντηρητικό κι όχι τόσο μοντέρνο ή σύγχρονο. Γιατί συνέβαινε αυτό και τελικά τι τύποι είναι οι αρχαιολόγοι;

Αυτή η παρανόηση είναι ένα ακόμη στερεότυπο από τα πολλά που συνοδεύουν διάφορες ειδικότητες κι επιστήμες. Προφανώς και σ’ ένα τόσο ευρύ κλάδο θα βρεις όλων των ειδών τους ανθρώπους. Οι αρχαιολόγοι όμως είναι ένας κλάδος με ανθρώπους ερωτευμένους με τη δουλειά τους και αυτό κάνει τη διαφορά.

Πότε και πως αποφασίσατε να «δείτε την αρχαιολογία αλλιώς»;

Η αρχαιολογία ΕΙΝΑΙ αλλιώς. Αυτό κάνει. Βλέπει την ανθρωπότητα και το παρελθόν από όλες τις πλευρές. Το κάνει κατά κόρον. Εγώ απλά επέλεξα να το επικοινωνήσω στο ευρύ κοινό μέσω του Archaeostoryteller.

Από όσα έχετε διαβάσει και δει για την αρχαιότητα, τι σας έχει συγκλονίσει περισσότερο ως ιστορία κι ως στοιχεία του τρόπου ζωής τους;

Οι αντιθέσεις στην αρχαιότητα είναι συγκλονιστικές. Ήταν μια διαφορετική, πιο σκληρή κοινωνία, αλλά παράλληλα κι ένας κόσμος που είχε τις προδιαγραφές για να γεννήσει υψηλή τέχνη και πολιτισμό, επιστήμες, αρχιτεκτονική, θέατρο, λογοτεχνία, ιατρική κλπ.

Υπάρχει κάτι που θα άξιζε να κρατήσουμε από την αρχαιότητα και να το υιοθετήσουμε στη σύγχρονη εποχή;

Την αποδοχή. Οι αρχαίοι, όχι μόνο οι Έλληνες, ταξίδευαν σε ξένα μέρη και δεν έβλεπαν ανταγωνιστικά τον πολιτισμό, τη θρησκεία και τα έθιμα των άλλων λαών. Ήταν πολύ πιο δεκτικοί στην πολιτιστική διαφορετικότητα από ότι εμείς σήμερα. Και σήμερα είμαστε δεκτικοί, αλλά περιχαρακωμένοι και συγκρίνοντας το δικό μου με το δικό σου. Δεν είναι αγώνας δρόμου ούτε χωράει σύγκριση στους πολιτισμούς.

«Έραμαι μέγα», το δαχτυλίδι σας με την υπέροχη ιστορία όπως έχετε περιγράψει σε συνεντεύξεις σας. Αλήθεια εσείς τι αγαπάτε πολύ στην αρχαιότητα και τι στη σύγχρονη εποχή;

Στη σύγχρονη εποχή αγαπώ ό,τι έχουμε λύσει (σε μεγάλο βαθμό) περί βασικών οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων (στον δυτικό κόσμο). Άσχετα αν με θλίβει που πάλι συζητάμε τα αυτονόητα και παλεύουμε για αυτά. Στην αρχαιότητα αγαπώ την αγάπη τους για την αρμονία, την καλαισθησία και την υψηλή τέχνη.

Έχετε συμμετάσχει σε ανασκαφές στην Ελλάδα και τη Βρετανία. Ποια είναι τα συναισθήματα που γεννιούνται κατά τη διάρκεια μίας ανασκαφής;

Η ανασκαφή είναι μια επίπονη κι απαιτητική διαδικασία. Δεν είναι απλά σκάβω. Θέλει υπομονή, θέλει να προσέχεις κάθε κίνηση και να την καταγράφεις επίσης. Είναι σαν να χτίζεις, αλλά ανάποδα. Αλλά η στιγμή που βρίσκεις ένα εύρημα, όποιο κι αν είναι αυτό, είναι απλά απερίγραπτη. Αγγίζεις κάτι που δεν αγγίχτηκε εδώ και 2000 χρόνια ή και περισσότερα. Μαγικό.

Το Instagram Page Archeostoryteller δημιουργήθηκε με το σκοπό να μάθουν όλοι αυτό που τους ανήκει, τη γνώση, την αρχαιότητα και τις ρίζες. Ποιο πιστεύετε πως είναι το κοινό σας τελικά;

Το κοινό μου αρχικά σκόπευα να είναι οι νεαροί ενήλικες. Το «δυναμικό κοινό» που λένε και στο μάρκετινγκ. Τελικά προς μεγάλη μου έκπληξη, το κοινό μου απλώθηκε και σε μικρά παιδιά αλλά και σε μεγαλύτερες ηλικίες που είναι και τα δυο δυσκολότερα κοινά.

Από που αντλείτε πληροφορίες κι υλικό για τις ευφάνταστες αναρτήσεις σας, αφού πολλές δεν αφορούν κάποια τυπική γνώση για την αρχαιότητα αλλά έχουν ενδιαφέροντα στοιχεία της καθημερινότητας, του έρωτα, της ζωής των αρχαίων;

Είτε από αρχαιολογικές δημοσιεύσεις, καταλόγους μουσείων, τα ίδια τα αρχαία κείμενα, από πολλές πηγές. Προσπαθώ να υπάρχει μια ποικιλία και στις πηγές και στα θέματα, που πραγματεύομαι.

Εσείς παρακολουθείτε κάποια άλλη επιστήμη, εκτός της αρχαιολογίας, με σκοπό τη γνώση; Ποια άλλη επιστήμη σας κινεί το ενδιαφέρον;

Δεν προλαβαίνω να μπω σε βάθος σε άλλες επιστήμες αυτή την περίοδο, γιατί ο χρόνος μου είναι εξαιρετικά περιορισμένος καθώς πρέπει να διαχειριστώ κι όλα τα κοινωνικά δίκτυα από μόνος μου, να τρέχω το ποντκαστ μου και να έχω χρόνο για μελέτη και συγγραφή. Αλλά όλες οι επιστήμες είναι αξιόλογες κι αξίζουν να επικοινωνούνται. ΟΛΕΣ.

Γιατί οι περισσότεροι Έλληνες «μένουμε» στην ιστορία μας και στη σπουδαιότητα των αρχαίων και προβάλλουμε κυρίως τι έκαναν εκείνοι χωρίς εξέλιξη ή έμπνευση;

Γιατί έτσι μας το έμαθαν οι γονείς και οι παππούδες μας, αλλά και γιατί αυτό είναι το επίσημο εθνικό αφήγημα της χώρας κατά τον 20^ο αιώνα και εξής. Δεν μάθαμε να βλέπουμε σφαιρικά το παρελθόν και μας έχει γίνει εθνικό σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Το παρελθόν μπορεί να αποτελέσει κίνητρο και να δώσει την αφύπνιση;

Φυσικά! Τον άνθρωπο ψάχνουμε. Ψυχοθεραπεία είναι η αρχαιολογία. Και βγαίνουμε όλοι καλύτεροι. Είναι έμπνευση να γνωρίζεις καλύτερα την ανθρωπότητα στην ολότητά της.

Ποιοι ήταν οι αρχαίοι, που «διαμόρφωσαν» αυτό τον σπουδαίο πολιτισμό;

Οι τρεις μεγαλύτεροι ήταν ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας κι ο Αριστοτέλης, αλλά και μία πλειάδα πολλών άλλων. Δεν έχει τελειωμό η λίστα.

Τα βιβλία σας απευθύνονται σε όλους στοχεύονται και στο κοινό της οικογένειας. Μιλήστε μας λίγο για τα βιβλία σας και την εμπειρία της συγγραφής.

Το δεύτερο βιβλίο είναι ενήλικο, σίγουρα δεν κάνει για πολύ μικρά παιδιά. Τα παιδιά τα προσεγγίζω με το τρίτο μου βιβλίο, «Παιδιά, χωράει όλη η αρχαιότητα στο Ασανσέρ;». Η συγγραφή είναι κάτι που πρώτα συμβαίνει στο μυαλό μου, για μήνες, και μετά βγαίνει στο χαρτί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Προτιμώ να γράφω το βιβλίο μου πρώτα στο μυαλό μου.

Τελικά ο Ηρακλής ήταν ο σούπερ ήρωας της αρχαιότητας;

Ναι. Ξεκάθαρα!

Ποιος φαίνεται να ήταν ο πιο «σπαστικός» των αρχαίων;

Μα, ο Αλκιβιάδης. Κούκλος, πάμπλουτος, πονηρός και πανέξυπνος, τον αγάπησαν πολύ και τον μίσησαν ακόμη περισσότερο.

Μήπως οι σύγχρονοι βάζουμε περισσότερες ταμπέλες από ό,τι έκαναν οι αρχαίοι στους ανθρώπους και τις σχέσεις τους;

Ναι βάζουμε όντως πολλές ταμπέλες. Από μια μεριά βοηθάει, για να μπορούμε να ταυτιζόμαστε όσο περισσότεροι μπορούμε γιατί πλέον ζούμε σε πιο πολύπλοκες κοινωνίες κι αυτό αποτελεί πρόκληση για όλους μας, από την άλλη καμιά φορά εγκλωβιζόμαστε σε ταμπέλες που δε μας χωράνε.

Ηράκλειτος και Μεγαλέξανδρος, οι δύο αδυναμίες σας σε πραγματικές προσωπικότητες όπως έχετε πει. Γιατί ξεχωρίσατε αυτούς τους δύο;

Ο Ηράκλειτος ήταν ένας πολύ εκκεντρικός φιλόσοφος, που κατάφερε να βρει βαθιές αλήθειες και δεν έγινε κατανοητός ούτε από τους ίδιους τους σύγχρονούς του, ενώ ο Μεγαλέξανδρος ήταν ένας νέος άνθρωπος με πάμπολλα προσόντα που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία όσο κανείς.

Προσωπικά τι κίνητρο σάς έδωσε για τη ζωή, η μελέτη των αρχαίων;

Εμένα αυτό που μου δίνει η αρχαιολογία, είναι μια αίσθηση κατανόησης όλης της ανθρωπότητας. Μου λύνει απορίες και με βοηθάει να φανταστώ μια καλύτερη κοινωνία, ξέροντας τα καλά και τα κακά που μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος από την αρχαιότητα μέχρι τώρα.

Ακόμη κι αν δεν τη γνωρίζεις, η Χριστίνα σού δίνει την αίσθηση πως είναι σοβαρή αλλά και προσιτή, ακριβής σε ό,τι λέει αλλά κι ένα κορίτσι της παρέας, κοκέτα (γιατί μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη) αλλά και πάντα έτοιμη για το γήπεδο! Αυτή η αντιφατικότητα που αποπνέει, σε συνδυασμό με τη θετική και δυναμική προσωπικότητά της αποτελούν πηγή έμπνευσης για πολλές γυναίκες. Συγκεκριμένα όμως για τις γυναίκες της αθλητικής δημοσιογραφίας, δηλώνει πως “Τα κορίτσια που ασχολούνται με την αθλητική δημοσιογραφία είναι γνώστριες του αντικειμένου και θα έχουν διάρκεια. Η γνώση δεν έχει φύλο! Γιατί μία γυναίκα να μη μπορεί να μάθει κανονισμούς ποδοσφαίρου; Γιατί μια γυναίκα να καταλαβαίνει το πυθαγόρειο θεώρημα και να μη μπορεί να καταλάβει τι είναι offside; τα κορίτσια που ασχολούνται με την αθλητική δημοσιογραφία είναι γνώστριες του αντικειμένου και θα έχουν διάρκεια”.

Ο λόγος που ξεκίνησε τη δημοσιογραφία είναι οι ανθρώπινες ιστορίες κι όπως τονίζει “Όσο έχω τη δυνατότητα να στηρίζω τους αθλητές που δεν έχουν βήμα και να τους δίνω δημόσιο λόγο, θα το κάνω”. Η Χριστίνα Βραχάλη λοιπόν, με πατέρα δημοσιογράφο κι αδερφή τη γνωστή στιχουργό Ελεάνα Βραχάλη, μεγάλωσε στα Πατήσια, υπήρξε μπαλαρίνα για πολλά χρόνια (και μέχρι να γραφτεί μόνη της σε μία ομάδα μπάσκετ), πιστεύει πως η δημοσιογραφία είναι ταλέντο, δίνει μεγάλη βάση στην καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας κι είναι υπέρμαχος κάθε προσπάθειας. Εξάλλου και η ίδια έχει μάθει να μην το “βάζει κάτω” παρά τους τραυματισμούς της πορείας της- κυριολεκτικά και μεταφορικά- και να βλέπει το φως μέσα στο σκοτάδι. Και πριν βιαστείς, σού λέει πως “σιχαίνεται τη θετική τοξικότητα” αφού με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, είναι δύσκολο να παραμείνεις “φωτεινός” και χαρούμενος. Εκείνη όμως προσπαθεί να βρίσκει το θετικό και να κυνηγάει το φως (της).